O. Michał Zioło OCSM – jak z dominikanina stać się trapistą

trapistaMichał Zioło

— (ur.1961 w Tarnobrzegu) polski trapista.

Michał Zioło – dominikanin

W 1980 roku wstąpił do dominikanów, gdzie w 1987 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W pierwszych latach pracy duszpasterskiej związany z poznańskim wydawnictwem W drodze. W latach 1989-1995 był duszpasterzem akademickim w Gdańsku oraz duszpasterzem dzieci autystycznych i upośledzonych tzw. „Muminków”. Współtworzył także Fundację i Dom „Na skraju”, gdzie pomoc znalazły dzieci z rozbitych rodzin.

Ze studentami ze swojego duszpasterstwa prowadził Bank Otwartych Serc – pomoc dla ludzi ubogich. Był również organizatorem corocznych dni modlitw w intencji pojednania polsko – żydowskiego na terenie byłego hitlerowskiego obozu zagłady w Brzezince. W tym samym czasie współpracował z telewizją, przygotowując dla niej komentarze do Biblii programy dla dzieci, zaś w Radio Plus prowadził codzienną audycję „Okno”, skierowaną do ludzi chorych.

Michał Zioło – trapista

W 1995 roku przeszedł do trapistów. Pierwszy staż odbył we wspólnocie monastycznej w Fezie w Maroku, gdzie zetknął się z przeorem Notre Dame d’Atlas w Thibirine w Algierii –  Christianem de Cherge. W tym też klasztorze miał odbyć swój nowicjat, jednakże na przeszkodzie stanął mu brutalny atak na tamtejszych zakonników. W nocy z 26 marca na 27 marca 1967 roku grupa  terrorystów z Islamskiej Grupy Zbrojnej uprowadziła siedmiu trapistów, których21 maja brutalnie zamordowała. W Tibhirine ocalało dwóch mnichów, z rąk jednego z nich – Jean-Pierre Schumachera – Michał Zioło 7 kwietnia 1997  roku przyjął habit trapisty.

Kolejny rok spędził we francuskim opactwie  Aiguebelle. W latach 1998-2001 próbował z grupą zakonników przywrócić do życia klasztor w Tibhirine. Staraniom tym przeciwne były władze algierskie, toteż przełożeni rozwiązali miejscową wspólnotę. W międzyczasie w 2000 roku złożył w zakonie wieczyste śluby, a od września 2001 roku jest mistrzem nowicjatu w opactwie Notre Dame d’Aiguebelle.

Współpracuje z tygodnikiem Powszechnym, W Drodze, Znakiem, Toposem, „Gwiazdą Morza” oraz „Azymutem”. Jest także autorem bajek dla dzieci niewidomych i projektantem ilustracji odczytywanych przez dotyk.

Katarzyna Papiernik